W historii chleba przypadek odgrywa niemałą rolę. Archeolodzy uważają, że pierwsze chlebopodobne wyroby pieczono już 12 tys. lat temu. Nasi przodkowie znali dzikie trawy i zboża – rozgniecione ziarna mieszali z wodą i jedli jako zimną (i raczej niezbyt smaczną) owsiankę. Ktoś kiedyś położył owsiankę za blisko ognia. I wreszcie nabrała smaku. Nauczono się mielić (a właściwie rozłupywać kamieniami) ziarna – mieszać z wodą i piec na rozgrzanym kamieniu albo w popiele.
Z czasem zaczęto konstruować gliniane piece. Twarde placki rwano na kawałki i żuto. I znowu przypadek sprawił, że odkryto zakwas, który nadaje chlebowi puszystość. Różne legendy opowiadają o roztargnionej niewolnicy albo roztrzepanym piekarzu – jedno wiadomo na pewno: zakwas po raz pierwszy pojawił się w Egipcie ponad 4 tys. lat temu. Chleb stał się codziennością. W Grecji wypiekano ponad 70 gatunków chleba, budowniczym piramid w Egipcie część wypłaty dawano w chlebie, a w samym mieście Rzymie było ponad 300 piekarni. O chleb modlono się w różnych językach, a czasem nawet zapisywano jako prawo przysługujące obywatelom. Francuski rząd po rewolucji stwierdził, że nie będzie już podziału na chleb dla bogatych (biały) i chleb dla biednych (ziarnisty i czarny). Chleb równości miał być taki sam dla wszystkich.
Na zajęciach edukacyjnych poznajemy współczesny warsztat piekarniczy, różne rodzaje mąki używanej do wypieków. Tu przygotowujemy składniki danego chleba, wyrabiamy ciasto, próbujemy różnych dodatków – a więc ziaren i przypraw, wreszcie poznajemy różne sposoby wypieku – od pieca glinianego, poprzez rozgrzane płyty kamienne – na elektrycznych piecach chlebowych kończąc.
Założenia:
- Poznanie historii chleba i jego różnorodności
- Nabycie umiejętności wypiekania własnego, zdrowego chleba na zakwasie
- Odżywianie zakwasu na chleb